อ่าน: เพื่อการอ่าน

รับเชิญ

จงอ่านตามกาลเทศะ

เปิดตัวคอลัมน์ “อ่านออก เขียนได้” พาผู้อ่านย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของการอ่านและการเขียน เล่างานวิชาการแห่งแรงบันดาลใจจากศาสตร์การศึกษา เพื่อห้องเรียนคณิตศาสตร์วิทยาศาสตร์อันมีนักเรียนเป็นคน

ชายชราและเลม่อนแก่

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว แต่ยังไม่นานมากนัก หากก็นานพอที่จะทำให้มนุษย์ส่วนใหญ่บนโลกใบนี้หลงลืมวิธีพูดกับต้นไม้ไปแล้วนั่นล่ะ และมันก็เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ยังมีต้นไม้บางต้นจดจำวิธีสื่อสารกับมนุษย์ได้… ภายในสวนที่ถูกทิ้งร้างมานานนมเน ยังมีเลม่อนยืนต้นอยู่…

มนุษย์ล่องหน คนอันตรธาน ในจักรวาลของแอมโบรส เบียซ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่กับคนเหล่านั้น? ทำไมต้องเป็นพวกเขา? แล้วกูจะหายวับตามไปอีกคนไหม?

เสียหมา

นี่ยูจะบอกว่าฮีมีมิวเซียมโชว์อุทิศให้หมาที่บ้านตัวนึงงั้นเหรอวะ
เธอยักไหล่ ไอว่าฮีไม่ได้มีสิทธิมีเสียงในเรื่องนี้ซักเท่าไหร่หรอก
หมายถึงคนหรือหมา

เมื่อฉันถอดแว่นชูศักดิ์: ปัญหาการอ่าน ท่งกุลาลุกไหม้ ควบคู่ไปกับ ฟ้าบ่กั้น

บทวิจารณ์วรรณกรรมบางชิ้นมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่เกาะติดเหมือนลูกแหง่กับแม่บทที่มันวิจารณ์ มันออกไปวิ่งซุกซน แตกหนุ่มแตกหน่อไปถึงไหนต่อไหน

อ่าน “สามก๊ก” แบบคนอีโก้สูง

นิยายเรื่องนี้ผ่านการกลายพันธุ์นับครั้งไม่ถ้วนในสื่อทุกรูปแบบ ทว่าลัทธิเชิดชูบูชาแม่ทัพนายกองของจ๊วกก๊ก ที่ถูกขยายพันธุ์ด้วยความนิยมนิยายอย่างไม่ลืมหูลืมตานั้นมันก็ยังอยู่กันมาได้ถึงทุกวันนี้ทั้งที่จีนและที่ไทย

แสยะแสยง แสยะสยาม

จงระแวงระวังไว้ว่านัยยะจริงๆของความฉ้อฉลเป็นเช่นไร จงระแวงระวังไว้ว่าความก้าวหน้าในสภาวะลอยคว้างนี้คือก้าวทางไหน

1 2 3 4